MÖ 2100’lerde Ur III dönemi, dini reformlarla rahiplerin gücünü artırarak Mezopotamya’nın dini düzenini kurumsallaştırdı. Tapınak idaresi ve tanrı kültleri, din ile devlet arasındaki simbiyotik ilişkiyi güçlendirdi. Uygarlığın dini ve idari sürdürülebilirliğinde kritik bir rol oynadı.