MÖ 612’de Med-Babil ittifakı, Ninova’yı fethederek Yeni Asur İmparatorluğu’nu yıktı. Bu çöküş, Mezopotamya’da Babil’in yükselişini başlattı ve bölgesel güç dengesini değiştirdi.
MÖ 714’te Asur’un Urartu Seferi, Sargon II’nin Musasir’i yağmalamasıyla sonuçlandı. Bu zafer, Asur’un kuzeydoğu hegemonyasını güçlendirdi ve Mezopotamya’da askeri üstünlüğünü simgeledi.
MÖ 9.–7. yüzyılda Asur, rüyalar, bitkisel tedaviler ve astrolojiyle tıp ve kehaneti geliştirdi. Bu uygulamalar, kraliyet kararlarını ve toplumsal düzeni şekillendirdi. Bu bölüm, Asur’un bilimsel mirasını aydınlatır.
MÖ 9.–7. yüzyılda Asur sanatı, kabartmalar ve saray duvarlarıyla zaferleri ve günlük yaşamı betimledi. Kadınlar ve köleler, toplumsal rolleriyle sanatta yer aldı. Bu bölüm, Asur’un kültürel mirasını aydınlatır.
MÖ 9.–7. yüzyılda Asur, tanrı Aşur kültü ve zafer ritüelleriyle kraliyet propagandasını güçlendirdi. Rahipler ve tapınaklar, siyasi otoritenin temel taşlarıydı. Bu bölüm, Asur’un dini ve ideolojik yapısını aydınlatır.
MÖ 9.–7. yüzyılda Asur ordusu, ağır savaş arabaları, demir silahlar ve kuşatma teknikleriyle Mezopotamya’da egemenlik kurdu. Zafer kabartmaları ve steller, kralların gücünü yüceltti. Bu bölüm, Asur’un askeri stratejilerinin temelini aydınlatır.
MÖ 8.-7. yüzyılda Asur, Tiglath-Pileser III, Sargon II ve Ashurbanipal’in reformlarıyla imparatorluk zirvesine ulaştı. Merkezi bürokrasi ve valilik sistemi, Asur’un geniş topraklarını disiplinli bir şekilde yönetmesini sağladı. Bu bölüm, Asur’un siyasi yapısının temelini aydınlatır.